Een andere bril
Een reflectie geschreven voor de Article 25 Foundation, geïnspireerd door de film Human Forever van Teun Toebes. Over menswaardigheid, verbinding en anders leren kijken naar de zorg en dementie.
Anders kijken is anders doen
Allemaal kijken we door een gekleurde bril. Gekleurd door ervaringen uit het verleden en aangeleerde patronen, omdat dit ons door de jaren heen veiligheid heeft geboden. Zelfs zó dat we dit als waarheid zijn gaan geloven.
Het niet meer anders kunnen zien, ging het anders durven denken in de weg staan. En uit angst voor verandering zijn we jarenlang in dit verhaal meegegaan.
Nu de kleuren beginnen te vervagen, omdat de tijd waarin we nu leven dit van ons komt vragen. Ontstaat er een kans, een mogelijkheid om een andere bril te gaan dragen.
Is de bril nog wel passend bij het nu? Waar willen we zorgen en waar kunnen we welzijn meer gaan vertalen?
Het verhaal mag anders geschreven worden, maar misschien ligt de uitdaging voor nu eerst bij het anders lezen. De ervaringen uit het verleden kunnen hier juist aan bijdragen.
Wat heeft gewerkt? Wat zijn onze verlangens wanneer we de bril afzetten en met een bredere blik durven te kijken naar de mogelijkheden die nu voor ons liggen?
Wat als we angst voor het maken van fouten inruilen voor verbinding, samenwerking en elkaar om hulp durven vragen?
Elkaar ontmoeten in de wens van anders Kijken naar anders Doen, gelijkwaardig naast elkaar, in plaats van afstandelijk en individueel maar blijven doorgaan .
Door een nieuwe bril durven kijken, betekent niet: jij zit fout en ik heb gelijk. Maar misschien kunnen we van elkaars visie leren, omdat mens zijn een universeel gegeven is wat ons ten alle tijden met elkaar verbindt.
Staar je niet meer blind, maar durf te kijken naar de mogelijkheid die voor je ligt. Want wie durft te veranderen, zet niet alleen zichzelf, maar ook de ander in een ander licht.
Verwoord door Carolien
Kijken met het hart
Door een andere bril kijken betekent voorbij diagnoses en beperkingen stappen. Het vraagt om oprechte aandacht voor de mens achter de aandoening, zijn unieke levensverhaal en de blijvende behoefte aan liefde, eigen regie en geborgenheid.
Geïnspireerd door de indringende reis van Teun Toebes in de documentaire Human Forever, schreef ik deze tekst om stil te staan bij fundamentele mensenrechten in de zorg. Want ieder mens verdient het om gehoord en gezien te blijven worden, ongeacht leeftijd of geheugen.