Een magische ontmoeting met jezelf. Soms kiest een verhaal jou, nog voordat je beseft dat het jouw verhaal is. Neem even de tijd om stil te staan, te voelen en te ervaren dat alle stukjes uiteindelijk op hun plek vallen.

De puzzel van mijn ziel

Ik loop langs een speelgoedwinkel als iets mij dwingt om stil te staan.

Achter het glas staat een puzzel. Een wereld van kleuren, symbolen en geheimen die zich niet zomaar laten begrijpen. Het tafereel lijkt rechtstreeks uit een sprookje te komen. Een plek waar magie nog bestaat en waar alles met elkaar verbonden is.

Ik blijf staan.

Hoe langer ik kijk, hoe sterker het gevoel wordt dat deze puzzel op mij heeft gewacht.

Voor ik het weet, stap ik de winkel binnen. Minuten later sta ik weer buiten, met een grote doos onder mijn arm en een hoofd vol vragen.

Wat heb ik gedaan?

Ik heb nog nooit een puzzel van deze omvang gemaakt. Meer dan duizend stukjes. Duizend mogelijkheden om te verdwalen. Duizend redenen om er niet aan te beginnen.

Toch weet ik één ding zeker:

Deze puzzel hoort bij mij.

Het zonlicht weerkaatst in de winkelruit en laat de afbeelding even oplichten. Alsof er leven in zit. Alsof het verhaal achter de afbeelding zich heel even laat zien.

Ik glimlach.

Al duurt het maanden.
Al duurt het jaren.

Deze puzzel ga ik afmaken.

---

Diezelfde avond open ik de doos. Een zee van losse stukjes staart mij tegemoet. Mijn enthousiasme maakt plaats voor ontzag.

Waar ben ik aan begonnen?

Dan hoor ik de stem van mijn oma:

‘Begin met dat wat je wél weet. De rest volgt vanzelf.’

Dus begin ik.

Met de rand.
Met de hoekjes.
Met de stukjes waarvan ik zeker weet waar ze thuishoren.

Langzaam ontstaat er iets.

Nog geen verhaal.
Nog geen geheel.
Maar een begin.

En soms is een begin alles wat nodig is.

---

Dagen worden weken.
Weken worden maanden.

Steeds opnieuw word ik naar de afbeelding op de doos getrokken. Alsof zij meer weet dan ik. Alsof zij mij iets probeert te vertellen wat ik nog niet kan verstaan.

Hoe langer ik kijk, hoe meer ik ontdek.

Niet alleen in de puzzel.

Ook in mezelf.

Soms verlies ik de tijd.
Soms verlies ik mezelf.
En soms kom ik niet verder.

Dan laat ik de puzzel liggen.

Niet omdat ik wil stoppen.

Maar omdat sommige antwoorden alleen verschijnen wanneer je even weg durft te kijken.

Wanneer ik terugkeer, ligt alles er nog precies zoals ik het achterliet.

Onvoltooid.
Wachtend.
Geduldig.

En opnieuw voel ik het.

Dat stille weten.
Dat diepe vertrouwen.

Ik ben nog niet klaar.

---

Vanaf dat moment lijkt er iets te veranderen.

Wat eerst zoeken was, wordt herkennen.
Wat eerst moeite kostte, begint te stromen.

Stukje voor stukje ontvouwt het verhaal zich.

Niet omdat ik het forceer.
Maar omdat het zichzelf laat zien.

Alsof de puzzel niet door mij wordt gemaakt, maar mij langzaam maakt tot wie ik altijd al was.

---

Tot op een dag het laatste stukje in mijn hand ligt.

Klein.
Onopvallend.
Maar onmisbaar.

Ik plaats het.

En plotseling zie ik het.

Niet de puzzel.

Maar mezelf.

De tekens.
De symbolen.
De kronkelende paden.
De deuren die opengingen.
De wegen die doodliepen.
De mensen die kwamen.
De mensen die vertrokken.

Alles heeft een plek gekregen.

Alles blijkt onderdeel van hetzelfde verhaal.

Mijn verhaal.
Mijn reis.
Mijn bestemming.

---

Wat ooit voelde als een innerlijk gevecht, blijkt niets anders te zijn geweest dan een uitnodiging om te vertrouwen.

Te vertrouwen dat wat voor jou bedoeld is, altijd zijn weg naar je vindt.

Zoals een puzzelstuk dat jarenlang zoek lijkt, maar uiteindelijk precies daar blijkt te passen waar het altijd al hoorde.

En terwijl ik naar het voltooide beeld kijk, begrijp ik eindelijk wat de puzzel mij al die tijd probeerde te vertellen:

Je hoeft de weg niet volledig te zien om hem te kunnen bewandelen.

Je hoeft alleen bereid te zijn het volgende stukje op te pakken.

En wanneer het moment daar is, wanneer alles samenvalt en het verhaal zichtbaar wordt, kun je met open armen zeggen:

Hier ben ik.

Wees welkom.

Een magische ontmoeting met jezelf 

Verwoord door Carolien