Een zorgvuldig opgebouwd levensverhaal waarin warme anekdotes, karakteristieke eigenschappen en waardevolle herinneringen samenkomen in een treffende tekst.

De deur blijft stil

Niet meer klinkt jouw: "Kom binnen." Niet meer: "Kom even zitten."

Geen gesprekken meer die ongemerkt langer duurden dan gepland, geen lach meer die een gewone dag iets lichter voor je maakte.

Tussen de zorgmomenten door speelden zich de kleine geluksmomenten nog af. Het samen zingen op het toilet, een grapje, een warme dankjewel.

Maar langzaam werd de wedstrijd voor jouw stiller en zwaarder. 

Waar jij vroeger moeiteloos het veld overging, vroeg iedere meter nu steeds meer kracht. Toch bleef je spelen. Met moed. Met af en toe een flinke zucht. Maar ondanks de zwaarte die zich over jou boog was het jouw sportman mentaliteit die het steeds weer overwon.

Jij kende het spel als geen ander.

Op het korfbalveld, waar samenspel belangrijker was dan alleen winnen. Voor de televisie, waar je meeleefde met iedere voetbal aanval, iedere redding, ieder doelpunt.

En nu...

Nu heeft het laatste fluitsignaal geklonken.

Niet als verlies.

Maar als het einde van een prachtige wedstrijd.

Een wedstrijd waarin je hebt gescoord, hebt geleerd, hebt verloren, hebt gewonnen, en vooral: hebt geleefd.

Wij blijven achter op de tribune, met tranen en dankbaarheid in ons hart. 

Want wat was het bijzonder om een stukje van jouw wedstrijd van dichtbij mee te mogen beleven.

En terwijl wij hier nog door spelen, vertrouwen wij erop dat jij bent doorgelopen naar een veld waar geen pijn meer bestaat, waar geen strijd meer hoeft te worden geleverd en waar rust eindelijk heeft gewonnen.

Misschien kijk je daarboven nog mee.

Misschien schud je soms glimlachend of toch mopperend je hoofd als wij hier weer eens verkeerd staan opgesteld.

En misschien geef je ons af en toe, heel zachtjes, nog een aanwijzing vanaf de zijlijn.

Lieve,

Jouw wedstrijd is voorbij.

Maar jouw naam blijft nog rondzingen als het gejuich na een doelpunt.

Rust zacht.